Ziyaret Bilgileri
Aktif Ziyaretçi2
Bugün Toplam70
Toplam Ziyaret1262468
HABER VİDEOLARI
M. Demirel Babacanoğlu
karaisalihaber@hotmail.com
BAĞIMIZDA BİR ZAMANLAR (öykü)
17/12/2019

Mavişli Deresi, bahar geldi mi berrak suyu ile akar gider Bozpınar Deresine doğru. Yamaçları pıynar, cilpirti, kesme, murt, karaçalı, püren, azgan, çam gibi maki cinsi çalılarla doludur. Dallarında, arap bülbülü, sarı bülbül, alakabak, karatavuk, serçe, üzüm kuşu, kuyruk kaldıran, cinkuş gezinir… Yuvalarını yaparlar yavrularını çıkarırlar. Aşk, sevgi,  komşu ötüşü gibi ötüşlerle geçirirler günlerini… Arada bir koro halinde ötüşürler. Birbirlerine saygıları büyüktür. Birinin ötüşü bitmeden diğeri ötüşe başlamaz.


Yem kaygıları yoktur. Her yerde, her çalıda, her ağaçta, her otta yiyecek tohum, böcek, meyve bulurlar, yerler. Üzümler, meyveler yetişti mi bayram ederler. O zaman yavruları da uçmaya başlar. Uçma eğitimi verir ana babaları…


Bizim böyle bir yerde bağımız vardı. Şubat ayında budamasını yapardık, sonra da kazardık toprağını. Omcalarını temizler. “Gıfır” denilen başı toplu iğne gibi siyah böcekler asmaların yapraklarını yerler, çürütürlerdi. Bunlara karşı iki ilacımız vardı. Biri göktaşı, (bakır sülfat) diğeri toz kükürttü. Göktaşını suda eritir süpürge ile her asmanın üzerine serperdik. Kükürt tozunu ise teliz denilen torbanın içine koyar, asmaların üzerine çırpardık.


Başka da bir tarım ilacı kullanmazdık. Günümüzde o kadar çok çeşidi çıktı ki tarım ilacının, insana, toprağa, bitkilere, yaban hayvanlarına zarar verir olduk. Hastalıkların sayısı arttı. Doru dürüst ürün alınmaz oldu. Ölümcül hastalıkları bile sardı başımıza… Ne üzümün, ne almanın, ne armudun tadı  kaldı? Yavaş yavaş zehirleniyor canlılar.


Üzümlerimiz yetişmişti, sarı sarı dallarından sarkıyordu. O güzelim kuşlar bayılıyordu üzümleri yemeye. Bizimle ortaktılar… Biz de hiçbir şey demiyorduk kuşlara… Bu bir gelenekti. Meyve olsun, ekin olsun, üzüm olsun, ne ürün olursa olsun, biri toprağa, biri kuşa, biri bize derdik. Herkes kendi payına düşünden mutlu olurdu… Şimdi kuşlar terk etti bağları bahçeleri… Şehire indiler. Hiç değilse şehirde avlayan, vuran öldüren yok. Üstelik bir de yem veriyorlar meydanlarda…


Üzümlerimiz olgunlaşmıştı. Sabah erkenden ya da akşam serinliğinde bağa giderdik… Elimizde “kollu” dediğimiz sepetlere  ballı üzümlerden keser doldurur, eve getirir, yemeklerden sonra yerdik. Kehribar gibi sarı, tadı damağa işleyen üzümlerdi bunlar; yemesine doyulmazdı…


Temmuz geldi mi havalar iyiden iyiye sıcaklaşırdı. Ağustos sonlarına doğru daha da beter olurdu. Yaprak kımıldamazdı. Ancak sabahları ya da akşam üzeri biraz serinlik basardı. Kuşlar hareket etmekte, oraya buraya uçmakta güçlük çekerdi. Bu sıcaklar meyveleri iyice olgunlaştırır dalından düşme derecesine getirirdi. O zaman bağ sahipleri bağlarına giderler, meyvelerini toplarlar, üzümlerini keserler, pekmez kaynatmaya hazırlanırlardı. Bu işlem temmuz başından ağustos sonuna dek sürerdi.


Artık bağa gitmek, orada hayma kurmak, evcik yapmak, üzüm kesmek, pekmez kaynatmak zamanı gelmiştir.  Anam, babam, kardeşlerim sabah serinliğinde bağa gittik. Bağın giriş bölümündeki küçük alana, direk, değnek, kargı, dal, çalı çırpı, yaprak kullanarak  bir çeşit gölgelik olan hayma yaptık. Yanına da eşyalarımızı koyacağımız evcik (baraka) kurduk.  Gündüzleri hayma altında gölgelenir, geceleri evcikte, ya da haymanın üstüne çıkar yatardık… Işıl ışıl olurdu yıldızlar, yıldızları sayardık. Paylaşırdık yıldızları kardeşlerimizle. Kayardı yıldızlar bir o yana bir bu yana. Kimin yıldızı çok kayarsa o kazanırdı yarışmayı. Yorulur, sonra da uykuya dalardık. Ne hoş ulurdu yıldızlar altında uyumak.


Sabah olunca işe koyulurduk.


Kapkacak, şırana, kazan yiyecek, içecek evcikte hazırdı. Evciğin önüne yükselti yapıp şıranayı koyduk. On beş yirmi santim derinliğinde iki metre uzunluğunda, yeteri genişlikte bir hendek kazdık. Kazanları üzerine yerleştirdik. Çalılıklardan topladığımız kuru odunları  yığdık kazanın yanına.


Sıra üzümleri kesmeye gelmişti. Hep birlikte kesiyor, sepetlere dolduruyor, getiriyorduk evciğe. “Astar” denilen  gözenekli bezden yapılmış  torbaya dolduruyor, ağzını bağlayıp, şıranaya yerleştiriyorduk. Babam ayaklarını yıkıyor, tepeliyordu üzüm torbasını. Suyu çıkıyordu üzümün, şırananın oluğundan büyük leğene dökülüyordu.  Leğende biriken üzüm sularını, gözenekli bez torbadan süzüyor, kazanlara döküyorduk,. Kazanın yanındaki odunları kazanın altına atıyor, ateşliyorduk… Ateş yanıyordu harıl. Pekmez kaynıyordu. Anam elindeki saplı ile (Büyük kepçe) kaynayan pekmezi karıştırıyor, taşmasını önlüyordu. Kıvamına gelince tadına bakıyorduk…


Artık pekmez olgunlaşmış, kıvamına gelmiş pişmişti. Yayvan kaplara koyup güneşe seriyorduk. Dört beş gün güneş altında kalan pekmez  içindeki sulardan iyice arınmış olurdu. Yine anam, babam tadına bakardı, biz de bakardık Olmuş onayımız alınınca pekmez yeşil cerelere konur, eve götürülür, kışı için saklanılırdı. Kışın sahanlara kor, fincanlara kor içerdik. Bir fincan pekmez içtik mi hiç soğuk geçmezdi bize. Grip şu bu bilmezdik.


 

 



464 kez okundu. Yazarlar

Yorumlar

Henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu yapmak için tıklayın

Yazarın diğer yazıları

YENİ YILDA İYİ ŞANSLAR - 31/12/2021
Memleketin birinde bir köy çok yoksulmuş. Ot bulup ot, ağaç bulup ağaç, taş bulup taş yiyorlarmış.
KUVAYİ MİLLİYECİ GAZİ YENİ ADANA - 24/12/2021
30 Ekim 1918 günü imzalanmıştı Mondros Anlaşması, 31 Ekim günü Mustafa Kemal geldi Adana’ya, Murat Palas Oteli’nde Liman Von Sanders Paşa’dan Yıldırım Orduları Grup Komutanlığını teslim aldı.
YUNUS EMRE’Yİ ANALIM - 13/12/2021
Ünesco , 2021 yılını “Yunus Emre Yılı” olarak duyurdu. Ona ilişkin yazıların yeterince yayınlandığı söylenemez. Ama biz Yunus Emre’yi analım, şiirlerine varalım.
JAPON ŞİİRİ - 07/12/2021
Ülkemizde Japon şiirlerine özenen yok değildir. Çokça da “haiku” biçemi üzerine örnekler veriyorlar. Japonlar, Çin şiiri etkisinde şiirlerini geliştirdiler. Klasik Japon şiirleri hece ölçüsüne dayanır. Beş yedili nazım düzeninde kurulmuş, uyaksızdırl
ESKİLERDEN BİR ANI SIKIÇ - 21/11/2021
Güney kentlerinin caddeleri yolları turunç ağaçlarıyla süslü, doludur. Nisan ayı gelince çiçeklerinin kokusu mest eder insanı. Hatta bu konuda, Adana’da “Portakal Çiçeği” konulu festival bile yapılıyordu. Pandemi nedeniyle yapılmaz oldu.
JAPONLAR'DA ÇAY KÜLTÜRÜ - 16/11/2021
Düziçi İlköğretmen Okulu üçüncü sınıfındayken okul tasar (proje) yarışması açmıştı. İkinci binanın arkasına yüzme havuzu yapılacaktı. Krokisini çizip, yazısını yazıp yarışmaya katılmıştım. Üçüncülük ödülü almıştım. “JAPON ŞİİRİ kitabını vermişlerdi
ATATÜRK’ÜN DÜNYAMIZDAN AYRILIŞ YILDÖNÜMÜ - 09/11/2021
Atatürk’ün dünyamızdan ayrılış yıl dönümünün 83 yılındayız. Dünyamızda O’nu tanımayın bilmeyen yoktur! Yalnızca bizim değil dünyanın takdirini kazanmıştır. Cumhuriyeti kurmuş, devrimler yapmıştır. Her insanın gönlünde aklında büyük insan Atatürkr, T
ÖĞRENCİLERİN ÇANTALARI - 01/11/2021
Her zaman dikkatimi çekmiştir öğrencilerin çantaları. Toplutaşıma otobüsüne iki öğrenci bindiler, oturacak yer yoktu yanımda ayakta durdular. Ben de ayaktayım. Emekli öğretmen olduğumu söyledim; gülümsediler.
CUMHURİYET ANLAMI YENİLİKLER - 28/10/2021
Cumhuriyetin kuruluşunun 98. yılındayız, kutlu olsun. Mutlu olsun ülkeye, herkese.
 Devamı
AlışSatış
Dolar13.392613.4463
Euro15.178615.2394